سخن ناشر
انسان فطرتاً خداجو و خداياب است :
فِطْرَة اللهِ الَّتى فَطَرَ النّاسَ عَلَيهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلقِ الله ذَلِكَ الدّيِنُ الْقَيّم
« 1 » از اين رو همواره در تكاپو و حركت در جهت نزديكشدن بهمعبود خويش بوده و عبادت و پرستش خداوند متعال را نيز در راستاى همين تكاپوى فطرى انجام مىدهد :
يَا أيُّهَا الانْسَانُ إنَّكَ كَادِحٌ إلَى رَبّكَ كَدْحًا فَمُلَاقيِهِ
« 2 » حج نيز يكى از عبادات بزرگ و همه جانبهاى است كه راه تقرّب به سوى پروردگار متعال را هموار مىسازد و راه به سوى خداوند سبحان را براى خداجويان مىگشايد .
نيل حجگزار به هدف بلندى همچون ملاقات پروردگار و عروج وى
به مقامقُرب ، نيازمند اهتمام به دو بُعد فقهى و اخلاقى حج است ؛ اهتمام به بعد فقهى حج از طريق كسب اطّلاع كافى از مناسك حج و انجام صحيح اعمال ميسّر مىگردد و اهتمام به بعد اخلاقى حج نيز نيازمند آگاهى از ابعاد عرفانى اين عبادت با فضيلت است .
هامش
( 1 ) . روم / 30
( 2 ) . انشقاق / 6