نامحرمان بپرهيزند ، زيرا علاوه بر اينكه گناه بزرگى است و موجب آزار و اذيت پيامبر ( ص ) ، ائمهءبقيع ( ع ) و حضرت زهرا ( س ) مىشود ، آبروى تشيّع را نيز به خطر مىاندازد و موجب مفاسد اجتماعى ديگرى نيز مىگردد .
5 ) جهت خشنود ساختن اهلبيت ( ع ) ، تصميم جدّى بگيرد كه تا بتواند كمك و اعانت به همنوعان و بهويژه شيعيان را ترك نكند و به دوستان آنها ظلم و اجحاف نداشته باشد و با اين توبه و تصميم وارد حرم شود .
6 ) همّت او در زيارات بلند باشد ، فقط بهخواستن حوائج دنيوى يا اخروى اكتفا نكند ، بلكه اين گونه حوائج را به خود آن ها واگذارد : «
عِلْمُهُم بِحالِنا حَسْبُنا مِن سُؤالِنا
» ؛ بلكه همّت او اين باشد كه از نور آنها منوّر شود و از ولايت تكوينى آنها در جهت عروج استفاده كند ؛ زيرا كسى مىتواند به مقام فنا و لقاء برسد كه داراى چند چيز باشد ؛ « بُراق » براى عروج ، « زاد و راحله » براى راه ، « راهنما » براى گم نشدن و رسيدن به مطلوب و « نور » براى استفاده در ظلمتها .
براق اين راه براى انسان ، بُعد ناسوتى اوست كه به آن « جسم » مىگويند ؛ لذا قرآن براى تقويت اين براق سفارش كرده است :
مناسك حج (1387ش) (فارسى) — صفحة 266
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٦٦