ان النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ الّا ما رَحِم رَبّى « 1 »
نفس به بدى ها امر مىكند ، مگر آنچه را كه پروردگارم رحم كند .
پس چون وارد منا مىشود ، اوّلين عملى كه بايد انجام دهد ، رمى جمرهء عقبه است كه شايد اشاره به‌طاغوت بزرگ ؛ يعنى نفس امّاره باشد ، رمى جمرهء عقبه ، يعنى طرد نفس امّاره ، يعنى پايمال كردن هوا و هوس :
« وَ ارْم الشَّهَواتِ وَ الْخَساسَةَ وَ الدِّنائَةَ وَ الذَّميمَةَ عِنْدَ رَمْىِ الْجَمَرات » « 2 »
و هنگام رمى جمرات ، رمىكن خواهش‌هاى نفسانى و خست و پستى و ديگر صفات زشت را .
آنگاه اگر با رمى جمرهء عقبه پاى بر نفس امّاره گذارد ، قدم بعدى ، مقام وصل و لقاء است ؛ زيرا ميان بنده و خدا يك قدم بيشتر فاصله نيست ؛ اگر بنده از هوا و هوس گذشت و اين گام بلند را طى كرد ، گام بعدى گام عزم به سوى مقام
پاورقی
( 1 ) 1 . يوسف / 53
( 2 ) 2 . مصباح الشّريعة ، باب 22