دوّم : عدّهاىكه از گفتهء آنان اطمينان پيدا شود ، بگويند ماه را ديدهايم . و همچنين است هر چيزىكه به واسطهء آن اطمينان پيدا شود .
سوّم : دو مرد عادل بگويند كه در شب ، ماه را ديدهايم ، ولىاگر صفت ماه را بر خلاف يكديگر بگويند يا شهادتشان خلاف واقع باشد ؛ مثل اينكه بگويند داخل دايرهء ماه طرف افق بود ، اوّل ماه ثابت نمىشود ، امّا اگر در تشخيص بعض خصوصيات اختلاف داشته باشند ؛ مثل آنكه يكىبگويد ماه بلند بود و ديگرىبگويد نبود ، به گفتهء آنان اوّل ماه ثابت مىشود .
چهارم : سىروز از اوّل ماه شعبان بگذرد كه به واسطهء آن اوّل ماه رمضان ثابت مىشود و سىروز از اوّل ماه رمضان بگذرد كه به واسطهء آن اوّل ماه شوال ثابت مىشود .
پنجم : حاكم شرع حكم كند كه اوّل ماه است .
مسئله 125 اگر حاكم شرع حكم كند كه اوّل ماه است ، كسىهم كه از او تقليد نمىكند ، بايد به حكم او عمل نمايد ، ولىكسىكه مىداند حاكم شرع اشتباه كرده ، نمىتواند به حكم او عمل نمايد .
مسئله 126 اوّل ماه با پيشگويىمنجمين ثابت نمىشود ، ولىاگر انسان از گفتهء آنان اطمينان پيدا كند ، بايد به آن عمل نمايد .
مسئله 127 بلند بودن ماه يا دير غروب كردن آن دليل نمىشود كه شب قبل ، شب اوّل ماه بوده است .
مسئله 128 اگر اوّل ماه رمضان براىكسىثابت نشود و روزه نگيرد ، چنانچه بعد معلوم شود كه ماه رمضان بود ، بايد روزهء آن روز را قضا نمايد .
مسئله 129 اگر در شهرىاوّل ماه ثابت شود ، در هر جايىهم كه افقش با
روزه، سلوك پرهيزكاران (فارسى) — صفحة 89
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٨٩