فيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَساد « 2 » در مورد على بن ابى طالب ، و آيهء وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ در مورد ابن ملجم ملعون نازل شده است ؛ سمره نپذيرفت . معاويه مبلغ را بالا برد تا اين كه در مقابل چهار صد هزار درهم قبول كرد كه چنين روايتى را جعل كند . « 3 » اگر نام اميرالمؤمنين ( ع ) در آيه آمده بود ، مطمئناً چنين افرادى چارهاى جز نابود كردن قرآن نداشتند . اگر آيهء تطهير را هم ملاحظه كنيد ، مىبينيد كه در ميان آيات مربوط به زنان پيامبر ( ص ) است . يا آيهء
« 1 » را كه ابتداى آيه و انتهاى آن در مورد حرمتِ خوردن مردار و اين مسائل است . به احتمال قوى ، يكى از دلايل آن محفوظ ماندن اين آيات از دستبرد دشمنان بوده است . اگر اين آيات مخفى نمىشد ، تشكيلدهندگان سقيفه ، معاويهها ، سمرهها و ديگر رياستطلبان ، اثرى از اين آيات در قرآن به جا نمىگذاشتند .