مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 61

زيبا نماز مىخواند و خطاب مىشود : او را به آتش بيندازيد . بندهء ديگرى را مىآورند . مىگويد : من براى رضاى خدا جهاد كردم . به او مىگويند : نه ، تو جهاد كردى تا بگويند فلانى چقدر شجاع است و همين طور فرد ديگرى را كه قرآن ياد گرفته براى اين‌كه مردم از صداى خوش او تمجيد كنند و فرد ديگرى را كه انفاق كرده تا در مورد او بگويند چه فرد بخشنده‌اى است ، مىآوردند و همگى را به آتش مىاندازند . « 1 » قرآن در اين زمينه مىفرمايد : يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى كَالَّذى يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شَىْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكافِرينَ « 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، صدقه‌هاى خود را با منّت و آزار ، باطل