5 ) جهت خشنود ساختن اهلبيت ( ع ) ، تصميم جدّى بگيرد كه تا بتواند كمك و اعانت به همنوعان و بويژه شيعيان را ترك نكند و به دوستان آنها ظلم و اجحاف نداشته باشد و با اين توبه و تصميم وارد حرم شود .
6 ) همّت او در زيارات بلند باشد ، فقط به خواستن حوائج دنيوى يا اخروى اكتفا نكند ، بلكه اينگونه حوائج را به خود آنها واگذارد : « عِلْمُهُمْ بِحالِنا حَسْبُنا مِنْ سُؤالِنا » ؛ بلكه همّت او اين باشد كه از نور آنها منوّر شود و از ولايت تكوينى آنها در جهت عروج استفاده كند ؛ زيرا كسى مىتواند به مقام فنا و لقاء برسد كه داراى چند چيز باشد ؛ « بُراق » براى عروج ، « زاد و راحله » براى راه ، « راهنما » براى گم نشدن و رسيدن به مطلوب و « نور » براى استفاده در ظلمتها .
براق اين راه براى انسان ، بُعد ناسوتى اوست كه به آن « جسم » مىگويند ؛ لذا قرآن براى تقويت اين براق سفارش كرده است :
احكام عمره مفرده (1387ش) (به انضمام اسرار عمره مفرده ، آداب ومستحبات زيارت مكة معظمه ومدينه منوره) (فارسى) — صفحة 218
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢١٨