روزى پيامبراكرم ( ص ) از جايى عبور مىكرد كه شنيد مردى با صداى بلند مىگويد : « اى محمد ! روز قيامت چه وقت است ؟ » پيامبر ( ص ) فرمود : « براى آن روز چه چيزى آماده كردهاى ؟ » مرد گفت : « دوستى خدا و رسولش را » . پيامبر ( ص ) فرمود : « تو با كسى هستى كه دوستش دارى . » « 1 » در روايات آمده است كه اگر كسى تمام عمر خود را در حال عبادت باشد و نماز بخواند ، روزه بگيرد ، خمس و زكات دهد ، به حجّ برود و جهاد كند ، ولى محبّت و دوستى پيامبراكرم ( ص ) و اهلبيت ( ع ) در دل او وجود نداشته باشد ، تمام آن اعمال و عبادتها بىحاصل است ؛ پس ولايت اهلبيت ( ع ) و بيزارى از دشمنان آنان ، از ضروريّات مذهب شيعه و موجب قبولى عبادات مىشود :
« ذِروَة الأمرِ وَ سَنَامُهُ وَ مِفتَاحُهُ وَ بَابُ الأشيَاءِ وَ رَضِىَ الرَّحمَنِ الطَّاعَة لِلإمَامِ بَعدَ مَعرِفَتِهِ أمَا لَو أنَّ رَجُلًا قَامَ لَيلَهُ وَ صَامَ نَهَارَهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَمِيعِ مَالِهِ وَ حَجَّ جَمِيعَ دَهرِهِ وَ لَم يَعرِف وِلَايَة وَلِىِّ اللهِ فَيُوَالِيَهُ وَ يَكُونَ جَمِيعُ أعمَالِهِ بِدَلَالَتِهِ إِلَيهِ ، مَا كَانَ لَهُ عَلَى اللهِ حَقٌ فِى ثَوَابِهِ وَ لَا كَانَ مِن أهلِ الإيمَانِ » « 2 »
امام باقر ( ع ) فرمودند : حقيقت و مخ امر و اعلاى آن و كليد آن و باب اشيا و رضاى خداوند ، اطاعت امام است بعد از معرفت او . آگاه باش كه اگر مردى شبها به عبادت بايستد و روزها روزه بگيرد و تمام مالش را صدقه دهد و تمام روزگار را حج به جا آورد و ولايت ولىّ خدا را نشناسد تا موالات او كند و تمام اعمالش به راهنمايى او باشد ، براى او حق و ثوابى بر خداى تعالى نيست و از اهل ايمان نمىباشد .
پاورقی
( 1 ) الأمالى الطوسى ، ص 312
( 2 ) الكافى ، ج 2 ، ص 18 / وسائل الشّيعة ، ج 1 ، ص 119