وقتى مؤمن در نيمههاى شب ، با صرف نظر كردن از لذّت و شيرينى خواب ، از جاى خود برمىخيزد و نماز شب مىخواند ، مورد عنايت خاصى از سوى پروردگار عالم قرار مىگيرد .
يكى از شرايط سير و سلوك و قرار گرفتن در مسير تقرّب به حقتعالى ، اقامهء نماز شب و مداومت بر آن است . امام حسن عسكرى ( ع ) مىفرمايند : « وقتى انسان بخواهد منازل طريقت را طى كند و به مقام « لقاءالله » برسد ، بايد از نماز شب يارى جويد كه پيمودن راه سير و سلوك بدون نماز شب ، ناممكن است . »
امام صادق ( ع ) از پدران بزرگوار خويش ، از رسول خدا ( ص ) نقل مىكند كه فرمودند :
« مَا زَالَ جَبرَئيِلُ يوُصِينِى بِقيِامِ اللَّيلِ حَتَّى ظَنَنتُ أنَّ خِيارَ امَّتِى لَنيَنامُوا » « 1 »
جبرئيل هميشه قيام به عبادت در شب را به من توصيه مىكرد ، آنچنان كه گمان نمودم ديگر نيكان امّت من شبها نمىخوابند .
خداوند در قرآن كريم مىفرمايد :
وَ مِنَ اللَّيلِ فَتَهَجَّد بِهِ نَافِلَة لَكَ عَسَى أن يَبعَثَكَ رَبُّكَ مَقَاماً مَحمُوداً
« 2 » و قسمتى از شب را بيدار باش و به نافلههايى كه خاص تو مىباشد بپرداز ، باشد كه خداوند به تو مقام محمود عنايت فرمايد .
در اين آيه ، خداوند رسول اكرم ( ص ) را به تهجّد ، قيام به عبادت در شب و انجام دادن نافلههاى خاصى امر مىكند و مىفرمايد : « به واسطهء نماز شب به تو
هامش
( 1 ) همان ، ص 154
( 2 ) اسراء / 79