روزه
روزه آن است كه انسان با نيّت از اذان صبح تا مغرب از چيزهايى كه روزه را باطل مىكند خوددارى نمايد .
مسأله 1190 - نيّت يعنى توجّه به عمل براى اطاعت فرمان خدا ، و لازم نيست انسان نيّت را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذارند ، بلكه همين قدر كه براى انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب كارى كه روزه را باطل مىكند انجام ندهد كافى است و براى آنكه يقين كند تمام اين مدّت را روزه بوده ، بايد مقدارى پيش از اذان صبح و مقدارى هم بعد از مغرب از انجام كارى كه روزه را باطل مىكند خوددارى نمايد .
مسأله 1191 - انسان مىتواند در هر شب از ماه رمضان تا اذان صبح براى روزهء فردا نيّت كند و بهتر است كه شب اوّل ماه هم نيّت روزهء همهء ماه را بنمايد .
مسأله 1192 - در هر روزهء واجب اگر به واسطهء عذرى مثل خواب يا مرض يا مسافرت يا غفلت تا پيش از ظهر نيّت نكند و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد بايد نيّت روزه كند .
مسأله 1193 - وقت نيّت روزهء مستحبّى از قبل از اذان صبح است تا موقعى كه به اندازهء نيّت كردن به مغرب وقت مانده باشد كه اگر تا اين وقت كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد و نيّت روزهء مستحبّى كند روزهء او صحيح است .
مسأله 1194 - اگر بخواهد غير روزهء رمضان روزهء ديگرى بگيرد و تعيينِ واقعى نداشته باشد ، بايد آن را معيّن نمايد . مثلًا نيّت كند كه روزهء قضا يا روزهء نذر مىگيرم . ولى در ماه رمضان لازم نيست نيّت كند كه روزهء ماه رمضان مىگيرم . بلكه اگر نداند ماه رمضان است يا فراموش نمايد و روزهء ديگرى را نيّت كند ، روزهء ماه رمضان حساب مىشود .
مسأله 1195 - اگر بداند ماه رمضان است و عمداً نيّت روزهء غير رمضان كند روزهء ماه رمضان حساب مىشود .
مسأله 1196 - اگر مثلًا به نيّت روز اوّل ماه روزه بگيرد ، بعد بفهمد دوّم يا سوّم بوده ، روزهء او صحيح است .