رهبرى اصيل و رهبرى بالاضطرار
ما بر خلاف همهء مكتبهاى ديگر ، رهبرى و امامت را مقامى برتر از رسالت و آوردن قانون مىدانيم و آن را مشروط به تعيين خصوصى و يا عمومى از طرف خداوند مىدانيم .
در درجهء اول آنهايى هستند كه به طور خصوصى معين شدهاند معصوم و از همهء عيوب پاك و منزهند . در درجهء دوم يعنى در صورت عدم امكان رهبرى معصومان و عدم اقتضاى محيط ، آنهايى كه به طور عموم تعيين شدهاند و « درصد » اشكالاتشان خيلى كمتر از مردم ديگر است و به نسبت ساير افراد اجتماع كمتر گرفتار عواطف منفى و هوس و شهوات مادى مىباشند امامت دارند .
گروه اول همان انبيا و اوصيا خاص آنهايند كه در اسلام شخص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و دوازده جانشين او چنان مقامى را دارند . گروه دوم افراد عالم به حقوق اسلامى و دور از گناه و حرص بر دنيا ، و مطيع ذات احديت هستند كه با تعبيرهاى مختلفى در روايات ما بيان شدهاند ، مانند : فقها ، راويان حديث ، علماء بالله علماء امتى و . . .
تعداد دقيق گروه اول در مجموع زمانها معلوم نيست و تنها همان