«
وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ
- سوگند به قرآن حكمت آموز . » بنگر كدام صفت قرآن است كه آن را بزرگترين گواه بر اين رسالت قرار داده است ؟
آيا بلاغت آن است كه اعراب را لال كرد ؟ اعرابى كه به بلاغت خود مىباليدند و خود را از آن رو « عرب » مىخواندند كه هر چه را در ضميرشان مىگذشت به خوبى و رسايى بيان مىكردند .
يا براى اين كه قرآن به دست پيامبرى امّى آمده كه با خواندن و نوشتن آشنايى نداشت ؟
يا براى آن كه از آينده خبر مىداد و چون اخبار پيش گفتهاش تحقّق مىيافت مردم به راستى آن آگاه شدند ؟
/ 93 يا براى آن كه تمدّنى ربّانى در سرزمينى كه در جاهليّت و نادانى ريشه داشت ، به وجود آورد ؟
تمام اين صفات گواههاى درستى و راستى اين رسالتاند ، امّا والاترين صفت قرآن حكمت آن است . اين حكمت چيست كه پروردگار بدان سوگند مىخورد تا استدلال كند كه محمّد ( ص ) از پيامبران مرسل است ؟
همواره « علم » نزد تمام مردم گواه بزرگ بر راستين يا دروغين بودن صاحبان دعوتهاى جديد است ، و قرآن آفاق معرفت و شناخت را در برابر بشريّت باز كرده و هم چنان باز مىكند .
قرآن مردم را با پروردگارشان آشنا كرده تا آن جا كه عارفان آن را دريافتند و ذاكران به ذكر و ياد كرد با آن نشستند و ارادتمندان بدان انس گرفتند .
قرآن مردم را با نقشهاى خودشان آشنا ساخت تا عيوب آنها را ديدند و ميان فجور و تقواى نفس تميز دادند و در راه پاكسازى و رشد موهبتها در آن كوشيدند .
قرآن مردم را با سنّتهاى الهى در ميان امّتهاى پيشين آشنا ساخت تا اسباب پيشرفت را به دست آوردند و به وسايل تكامل و رستگارى دست در زدند .
قرآن مردم را با راههاى شناخت و طرق سلامت و ايمنى ، و كليدهاى