است . توكّل كنندگان به او توكّل مىكنند . » پس خدا مرا بس و توكّل و پشتگرمى و اعتماد و همه چيز من تنها و تنها به اوست .
اين آيات دلگرمى براى پيامبر و براى كسى است كه حامل رسالت پروردگار خويش است تا سست نشود و از كافران و كسانى كه آنها را به جاى خدا مىخوانند ، نترسد ، چه خدا مواردى را كه در زير مىآيد تضمين كرده است :
/ 491 1 - بسنده بودنش را براى پيامبر خود و هر كس كه پس از او حامل رسالت اوست از بيم دادن كافران به دو .
2 - اين را كه خداى سبحان كافران و كسانى را كه آنها به جاى او مىخوانندشان گمراه مىكند و به راه راست رهنمون نمىشود .
3 - اين را كه خدا به زودى كسانى را كه ايمان آوردهاند هنگامى كه به هدايت او متوسّل شوند راهنمايى مىكند و هرگز كارهايشان را به گمراهه نمىكشاند .
4 - اين كه خدا مسلّط و پيروزمند و انتقام گيرنده است ، و شدّت خود را از كسانى كه كفر مىورزند باز نمىدارد ، و به زودى همچون پيروزمندى انتقام گيرنده آنها را مىگيرد و به كيفر مىرساند .
5 - اين كه وقتى خدا خيرى را براى مؤمنان بخواهد هيچ نيرويى نمىتواند ايشان را شكست دهد ، و همانا پشتيبانى و بسندگى و كفايت ايشان بر عهدهء خداست ، زيرا خدا چنان اراده كرده است .
[ 39 ] و هنگامى كه خدا پيامبر را مطمئن مىسازد به او فرمان مىدهد كه با كافران مبارزه كند :
«
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
- بگو :
اى قوم من ، بر وفق امكان خويش عمل كنيد ، من نيز عمل مىكنم ، و به زودى خواهيد دانست . » اين مبارزه طلبى از جانب پيامبر ( ص ) از روح اطمينان به سبب پشتيبانى و كفايت و بندگى خدا سرچشمه مىگيرد ، و واجب است اهل رسالت بدين روح