تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 448

روى آورده‌اند بشارت است ، » و خدا تو را در دژ بندگى خود وارد مىكند . « فَبَشِّرْ عِبادِ - پس بندگان مرا بشارت ده . » [ 18 ] طاغوت چيرگى خود را بر مردم تحميل نمىكند مگر پس از آن كه فلسفهء خود را در ميانشان پراكنده باشد ، پس طاغوت همچون دودكشى بزرگ است كه همواره موجى از دود سياه را مىپراكند و فضاها را آلوده مىسازد . دستگاههاى تبليغاتى چيرگى گستر آن افكار شرك آميزى را مىپراكند كه آنها را از پروردگارشان دور مىكند ، / 458 و انديشه‌هايى باطل را در ميانشان شايع مىسازد كه اطمينان به خود را از آنان مىربايد ، و چندگانگى سخن در آنها ايجاد مىكند و آنها را در هاله‌اى از خواهشها و آرزوهاى باطل قرار مىدهد ، و در ميانشان شايع مىكند كه او را هيمنه و سلطه‌اى است استوار و تصميماتى درست و خود مردى است الهى و مقدّس . هم چنان كه در ميان مردم به گروه گراييهاى نژادى و قبيله‌اى و قومى مىپردازد ، و بتهاى ميراث و ستونهاى يادوارهء مصالح مادّى را در نظر آنها ستوده مىنماياند . در پيرامون گروهى از دين فروشان و دانش فروشان پرواز مىكنند ، و با مكر و حيله مردم را به دو رهنمون مىشوند و باطل او را در نظرش مىآرايند و چهرهء او را در نظر مردم درخشان و پر زرق و برق مىسازند . بدين سان رهايى از دايرهء نفوذ طاغوت كارى بسيار دشوار مىشود كه نياز به همت و سختكوشى دارد ، و شايد همين است كه كلمهء « و اجتنبوا - دورى گزيدند » در آيهء پيشين بدان اشاره مىكند و در اين آيه بويژه به دورى گزيدن از فرهنگ طاغوتى اختصاص مىيابد كه پروردگار ما گويد : « الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ - آن كسانى كه به سخن گوش مىدهند و از بهترين آن پيروى مىكنند ، » و اين گونه كسانى را توصيف مىكند كه از طاغوت و تأثيرهاى