گاه مردم نزد او آمدند و او به داورى ميان ايشان شروع كرد تا وقت اقامهء نماز ظهر شد ، آن گاه وضويش را تازه كرد و نماز ظهر را با مردم گزارد ، سپس در تعقيب نماز ظهر نشست تا نماز عصر را نيز با مردم گزارد ، سپس هم چنان ميان مردم داورى مىكرد و براى آنها فتوى مىداد تا خورشيد روى نهفت » .
[ 10 ] پس از آن كه سياق آيه از مردم اقرار مىگيرد كه آنان كه مىدانند با آنها كه نمىدانند برابر نيستند ، صفات و پاداش كسانى را شرح مىدهد كه مىدانند و شخصيت خود را با آنچه مىدانند / 450 به وسيلهء ايمان و تقوا و احسان و هجرت ( به هنگام ضرورت ) و صبر مىآرايند و شكل مىدهند .
«
قُلْ يا عِبادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ وَ أَرْضُ اللَّهِ واسِعَةٌ إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ
- بگو : اى بندگان من كه ايمان آوردهايد از پروردگارتان بترسيد . براى آنان كه در حيات اين جهانى نيكى كردهاند ، پاداش نيك است . و زمين خدا پهناور است . مزد صابران بىحساب و كامل ادا مىشود . » تقوا ، پرهيز كردن از مهلكات است ، و سرانجام آن رستگارى ، و كاميابى به بهشت ، اما احسان و نيكوكارى سرانجامش سعادت در دنيا نيز هست ، و معنايش اين است كه رنگ زندگى فرد بخشندگى به ديگران باشد ، و پيامبران - عليهم السلام - بدانچه از شرف رسالت رسيدهاند به وسيلهء احسان بوده است . امّا هجرت به هنگام ضرورت هدفش نگهدارى از استقلال و آزادى است ، و نسبت صبر با ايمان به منزلهء سر با پيكر است ، و ايمان مغز توحيد و جوهر اخلاص و زره استقلال است ، و پاداش آن نزد خدا چندان است كه شمارندگان به شمارش آن قادر نيستند ، زيرا بىحساب است .
امام صادق - عليه السلام - از پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - چنين نقل كرده است :
« آن گاه كه دفترهاى اعمال را بگشايند و ترازوها را نصب كنند ، براى اهل بلا و آزمون دادگان ترازويى ننهند و دفترشان را نگشايند ، آن گاه اين آيه را