« / 40
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ
- و در روز قيامت شرك آوردنتان را انكار كنند . » فرشتگان و پيامبرانى همچون عيسى و اولياء صالح همه شرك آوردن شما را ناستوده و زشت مىشمارند و از شما و عبادتى كه نسبت به ايشان معمول داشتهايد بيزارى و دورى مىجويند ، هم چنان كه نظاير و همانندانتان نيز شما و شركتان را تكفير مىكنند و زشت و ناروا مىشمرند .
«
وَ لا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ
- و كس همانند ( خداى ) آگاه خبر دارت نكند . » خبير كسى است كه از چيزى خبر مىدهد ، و ابعاد آن را مىشناسد ، و چه كسى آگاهتر از پروردگار كه خود آفريننده است و علم او بر همه چيز احاطه دارد ؟
[ 15 ] احساس بىنيازى كه قرآن آن را استغنا ناميده است ، و همان است كه صاحب خود را به خودپرستى و سركشى فرا مىخواند ، به راستى بيمارى خطرناكى است ، زيرا انسان را در وضعى قرار مىدهد كه در حالت وهم و پندار به سر مىبرد و با حقايق همزيستى ندارد ، از اين رو پروردگار ناتوانى و عجزى را كه بر ما احاطه دارد به ما يادآور مىشود .
«
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ
- اى مردم همهء شما به خدا نيازمنديد . » چه كس از ما نيازمندتر ، كه پروردگار ما را در محور عجز و ناتوانى و مسكنت قرار داده ، زيرا هر چه داريم از ذات سبحان او داريم . امام حسين ( عليه السلام ) در تضرّع خود مخصوص به روز عرفه گويد :
« الهى ! من در توانگرى خويش نيازمند و فقيرم ، پس چگونه در نيازمندى و فقر خويش نيازمند نباشم » .
«
وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ
- و خداست كه بىنياز ستودنى است . » توانگرى عادتا همراه با پستى و لئيمى است ، امّا خداوند توانگرى است ستوده ، پس او توانگر است و از توانگرى خود به ديگران مىبخشد ، و توانگرى است