به وجود آورد . آيا هيچ نيازمنديى بزرگتر از اين نيازمندى وجود دارد ؟ انسان در هستى خود و در ارائه بقاى خويش به پروردگار خود نيازمند است ، و آيا توانگرى و بىنيازييى بزرگتر از بىنيازى پروردگار وجود دارد ، كه اگر بخواهد شما را از ميان مىبرد و مردمى تازه مىآورد ؟ و اين كار بر او بسيار سبك و آسان است .
سپس سياق آيات از مسئوليّت انسان نسبت به تمام كارهاى خود در برابر پروردگارش سخن مىگويد و اين كه نزد خدا نيكوكار و كافر يكسان نيستند ، هم چنان كه نابينا و بينا ، و تاريكى و روشنايى ، و سايه و گرماى آفتاب و زندگان و مردگان يكسان نيستند .
پس براى گريختن از مسئوليّت روا نيست كه به شريكان ساختگى ( براى خدا ) اعتماد كرد ، زيرا امكان افكندن مسئوليت بر عهدهء ديگران وجود ندارد .
و همانا پيامبر براى بيم دادن آمده است ( چه تبهكاريها و بديها مجازاتى به دنبال دارد ) و در نتيجه او متحمّل هيچ يك از عواقب و پيامدهاى اعمال امّت خود نيست .
شرح آيات :
[ 13 ] «
يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ
- شب را داخل روز مىكند و روز را وارد شب مىسازد . » شب و روز به سبب حركت خورشيد ، به صورتى پيگير از پس يكديگر مىرسند و درهم وارد مىشوند .
يكى از مفسّران گويد : كلمهء « يولج » دلالت بر استمرار دارد زيرا « ايلاج » و ورود در هر لحظه صورت مىگيرد ، چنان كه در اين ساعت در يكى از شهرها شب حكمفرماست ، و پس از دو دقيقه شب به شهرى ديگرى در مىآيد ، و در برابر همان هنگام روز در شهرى ديگر فرا مىرسد و / 39 در شهر سوم ظهر است .
تفسيرى ديگر اين است كه شب و روز در فصلهاى سال پارهاى از يكديگر را مىگيرند ، پس يك بار شب درازتر است و يك بار روز .