المؤمنين ( ع ) اين گفتهء او را مىخوانيم : « اى آن كه به چيرگى و بقا يكتايى ، و بندگان خود را به مرگ و نابودى مقهور كردهاى » . « 67 » قهر و غلبهء خدا تنها در مورد مرگ نيست بلكه در تطبيق هر حق و سنّت و قانونى در زندگى وارد مىشود ، و كسى كه به خدا و حقّى كه رسالتهاى او متضمّن آنند پاسخ مثبت ندهد ، و از آنچه پيامبران و پيروانشان بيم دادهاند ، به اختيار و ارادهء خود نپرهيزد ، به زودى خدا به قهر و بر خلاف خواست وى بدان مجبورش مىكند ، اگر بخواهد در دنيا و گرنه در آخرت .
[ 66 ] براى آن كه ما دستخوش هراس بىسبب از خداى تعالى نشويم ما را يادآور رحمت و آمرزش خود نيز مىشود .
«
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
- آن پيروزمند و آمرزنده ، پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست ، » و پرورندهء هر چيز بدان چيز رئوفتر و بر او نگرانتر و علاقمندتر است .
[ 67 - 68 ] از عوامل روانى ارتكاب خطا و افتادن به گمراهى ناچيز شمردن و سهل انگارى نسبت / 397 به اين دو ، و گام به گام همراه رفتن ، و جدّى نبودن در رويارويى با آنهاست ، از اين رو خداى تعالى گويد :
«
قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ * أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ
- بگو : اين خبرى عظيم است * كه شما از آن اعراض مىكنيد . » يعنى روى گرداندن شما از پرستش خدا ، و روى نهادن شما به شرك امرى بسيار عظيم است ، و آيا چيزى بزرگتر از اين كه انسان پروردگار آسمانها و زمين را رها كند و به سوى شريكان برساخته دروغين روى آورد ، و ارزشهاى حق فطرى را به باطل و گمراهى ترجيح دهد ؟
بنا بر اين روا نيست كه انسان شرك را آسان گيرد و اندك اندك با آن همگامى كند ، ژرفناى شرك او را به كجا فرو مىبرد ؟
هامش
( 67 ) - مفاتيح الجنان ، ص 63 .