بيازمايد ، چنان كه پيامبر خود ايوب ( ع ) را در اين عرصه مبتلا كرد و آزمود .
امام صادق ( ع ) گويد :
« به راستى ، خداى عزّ و جلّ مؤمن را به هر بلايى گرفتار مىكند ، و به هر گونه مرگى مىميراند ، ولى او را به رفتن عقلش دچار نمىسازد ، آيا ايّوب را نديدى كه چگونه شيطان بر دارايى و فرزندان و خانوادهء او ، و بر هر چيزى كه داشت دست يافت امّا بر عقل او چيره نشد ، آن را براى او باقى گذاشتند تا بدان خدا را به يكتايى بپرستد » . « 45 » قرآن در اين سوره پيامبر اكرم ( ص ) و هر مؤمنى را كه در خطّ او گام مىسپارد / 371 دعوت مىكند كه نداهاى تاريخ پيامبران و رسالتها را فرا خاطر آورد ، و همواره اين پيامها در ذهنش حضور داشته باشد تا با ياد آوردن آنها در رويارويى با دشواريها و مشكلات زندگى براى پايدارى در راه تيغزار مدد گيرد .
«
وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ
- و از بندهء ما ايّوب ياد كن ، » كسى كه در نعمتهاى دنيا مىزيست و سپس به حالت فقر و بيمارى افتاد ، ولى به بندگى خدا ادامه داد و پايدارى كرد و كفر نورزيد ، زيرا مانند هر مؤمن مخلصى به زندگى به نور خدا مىنگريست و او را زيانى نداشت كه تمام نعمتها را از دست بدهد ولى ايمانش باقى بماند ، هم چنان كه اگر تمام لذّتها را براى او گرد مىآوردند ولى شرارهء ايمان را از دل و عملش از دست مىداد ، برايش مزهاى نداشت . بندگى ايّوب ( ع ) در حالت توانگرى در شكر او و در حالت بينوايى در صبر و پايدارى او جلوه كرده است .
«
إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ
- آن گاه كه پروردگارش را ندا داد كه مرا شيطان به رنج و عذاب افكنده است . » يعنى از زندگى ايوب اين موضعگيرى بزرگ را به يادآور ، آن گاه كه در سختى پروردگارش را بخواند ، و اين رفتار بس بزرگ بود زيرا بر آدمى دشوار است
هامش
( 45 ) - همان مأخذ ، ص 341 .