[ 9 ] مؤمن به راستى زندگى را مدرسه‌اى مىسازد ، و با بصيرت و ديدهء حق بين خود به اطراف و زواياى آن نظر مىافكند تا هشيارى و هدايتش بيفزايد ، و از بزرگترين و دل‌انگيزترين جلوه نماييهاى زندگى لحظهء شكفتن آن است ، آن گاه كه خدا به بادها فرمان مىدهد ابرهاى سنگين و پربار بركات را به زمينهاى مرده ببرند ، بدان جا كه سكون همه چيز را در برگرفته است ، و پروردگار بدان ابرها آن زمين را زنده مىكند . « وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً - خداست كه بادها را فرستاد تا ابر را برانگيزند . » بادها ابر را برمىانگيزند ، هم چنان كه كشاورز زمين را براى كشاورزى برمىانگيزد ( و آماده مىسازد ) ، پس بادها ابر را هر گونه خدا بخواهد ، مىرانند و مىفرستند . « فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ - پس ما آن را به سرزمينى مرده مىرانيم . » كلمهء « مىرانيم » دلالت بر آن دارد كه پروردگار ماست كه تدبير باران مىكند و آن را به سرزمينى مرده مىفرستد و آن سرزمين را زنده مىكند ، و آبيارى باران بىنظم نيست بلكه تابع كردار آدميزاد است . پس باران يك سال در يك سرزمينى كمتر از باران سالى ديگر نيست ، ولى كردار بشر است كه آن را مىافزايد يا به كلّى مىكاهد ، / 30 و بادها جز وسيله‌اى نيستند زير خدا كارها را به وسيلهء اسباب