تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 255

لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ - كسانى كه در راه ما مجاهدت كنند ، به راههاى خويش هدايتشان مىكنيم ، و خدا با نيكوكاران است » . « 46 » [ 100 ] انديشه و آخرين آرزوى ابراهيم اين بود كه در اين راه ديگران كه ايمان آورده‌اند به دو پيوندند و حامل رسالت او شوند ، و از اين رو گفت : « رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ - اى پروردگار من ، مرا فرزند صالح عطا كن . » پيامبر خدا با اين كلمه چگونگى آرزويى را كه شايسته است انسان در صدد آن باشد براى ما تعريف كرده است ، و او خود در طلب فرزندان يا ياران و پيروانى براى رسالت بود ، بدين سان كه در جستجوى نوع و كيفيّت باشد نه كميّت به تنهايى . [ 101 ] از چيزهايى كه در آن شك نيست اين است كه دعا اثرى قطعى در نتايجى دارد كه انسان بدانها دست مىيابد ، پس كسى كه نيّتش خالص و عملش نيكو باشد و خدا را به دعا بخواند ، خدا به زودى آنچه را كه موجب آرامش و روشنايى چشمش باشد به دو عطا مىكند ، و پروردگار ما با پيامبر خود ( ع ) چنين كرد . « فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ - پس او را به پسرى بردبار بشارت داديم . » / 262 يعنى دانايى خردمند و حكيم كه دشواريها و حوادث او را از پاى درنياورد . [ 102 ] در اين جا خدا اراده كرد كه دوستدار و خليل خود ابراهيم و ميزان تسليم و سرسپردگى او را نسبت به ذات متعال خود بيازمايد . « فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ - چون با پدر به جايى رسيد كه بايستى به كار پردازند ، » و بلوغ به معنى رسيدن به كار و كوشش يا امكان يافتن بر آن است . « قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى - اى پسركم ، در خواب ديده‌ام كه تو را ذبح مىكنم . بنگر كه چه مىانديشى ، »