/ 251 «
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ
- او از بندگان مؤمن ما بود . » مؤمن از بذل و بخشش و انفاق به ديگران در راه پروردگار خود نمىهراسد ، زيرا مىداند كه آنچه انفاق مىكند به زودى چندين برابر مىشود و به دو باز مىگردد ، و هر چه ايمانش بدين حقيقت افزونتر و ژرفتر شود كه آيندهء او در دنيا و آخرت در گرو كردار و فداكاريهاى اوست احسانش افزونتر مىشود .
به راستى راه منجرّ شوندهء به احسان ، كه راه كسب دستاوردهاى كلان ، همانند دستاورد نوح ( ع ) است ، همان ايمان به خداى عزّ و جلّ و پاداش افزونتر اوست .
[ 82 ] وانگهى نجات دهندهء حقيقى نوح و مؤمنان همراهش كشتيى كه آن را ساخته بودند ، نبود . اگر كافران بر كشتيهايى بزرگتر و بهتر از آن مىنشستند آن كشتيها نمىتوانستند آنها را از غرق شدن در موجى همچند كوهها و آبى كه چون آبشارى از آسمان فرو مىباريد نجات دهند . ايشان تنها به وسيلهء ايمانى كه آنان را از ديگران متمايز مىساخت نجات يافتند . در واقع پروردگار به پيامبر خود و مؤمنان از آن رو فرمود به ساختن كشتى بپردازند كه مسئوليّت انسان در زندگى به اثبات رسد و بر آن تأكيد شود ، و گرنه او قادر بود با يك كلمه از جانب ذات متعال خود آنان را نجات دهد .
«
ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ
- سپس ديگران را غرقه ساختيم ، » و آنها كافران بودند .
[ 83 ] آن گاه قرآن مثالى از ديگران مىآورد ، يعنى از كسانى كه سلام بر پيامبر خود نوح ( ع ) را در ميانشان مرسوم ساخت و باقى نهاد ، و ايشان كسانى هستند از انبياء و پيامبران و صالحان كه امتداد رسالت او را در بشريت در بستر تاريخ تجسّم بخشيدند .
«
وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ
- و ابراهيم از پيروان او بود . » شيعه كسانى هستند كه از شخص يا خطّى پيروى مىكنند و از اين رو به آنان شيعه ( پيرو ) گويند .