[ 78 - 79 ] «
وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ * سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ
- و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم * سلام بر نوح باد ، در سراسر جهان . » ممكن بود تركيب اين عبارت را بدين صورت بياورد كه : « و تركنا عليه سلاما - و سلامى بر او در نسلهاى بعد باقى نهاديم » . ولى عبارت را به گونهاى تركيب كرده است كه كلمهء السّلام كلمهاى تمام باشد تا سلام خاصّ براى نوح - عليه السّلام - بر زبان هر خوانندهء قرآن جارى شود .
[ 80 ] پروردگار دعاى نوح را از آن رو اجابت كرده است كه وى نيكوكار بود .
«
إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
- ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم . » و اين پاداش سنّتى است الهى بدين معنى كه به طبع هر كس به مردم نيكى كند مردم از او به ستايش و خير ياد مىكنند ، چه رسد به اين كه خدا بر خود لازم شمرده و متعهّد شده باشد كه نيكوكاران را بدان وسيله پاداش دهد ! در خور توجه است كه خدا پس از ذكر موهبتهاى خود به نوح ( ع ) كه او را نمونهاى از بندهء مخلص ساخته و اين موهبتها عبارت است از : پذيرفته شدن دعا ، و نجات او و خاندانش و مؤمنان همراه او ، و مقرّر داشتن و استمرار بشريّت به وجود فرزندان او و استقرار پيامبرى در ميان ايشان و جاودانى ساختن او با ياد كرد نيك بر زبانهاى مردم ، ما را يادآور صفت احسان در وجود او مىشود ، و اين يادآورى براى آن است كه ما را بر تفسير حقيقى اخلاص آگاه سازد ، بدين معنى كه آنچه از توحيد ناب برمىخيزد و به صورت كوشش و كردار درمىآيد از حدّ انجام وظيفه فراتر مىرود و به افزونكارى در خير و احسان تبديل مىشود .
[ 81 ] ايمان به خدا بزرگترين انگيزهء انسان به احسان و نيكوكارى است ، و از اين روست كه پروردگار ما نوح را پس از توصيف به احسان ، به ايمان وصف مىكند كه اساس هر خير و فضيلتى است و گويد :