مىشود ( همان گونه كه مال حرام را در دنيا مىخورند ) ، سپس بر سر آن آبى جوشان مىنوشند كه امعاء آنها را از هم مىگسلد ( همان گونه كه شراب حرام را در دنيا مىنوشيدند ) ، سپس تمامشان به دوزخ باز مىگردند ( و اين همه ) براى آن است كه از پدران خود دنباله روى كردند و بر اثر آنها و به تقليدشان بىهدايت به گمراهه شتافتند .
شرح آيات :
[ 40 ] قرآن پس از سخن گفتن از سرنوشت مجرمان ما را يادآور منظرهاى درخشان از آخرت مىشود كه بندگان مخلص خدا در بهشت سرشار از نعمتها و رحمت به سر مىبرند ، بهشتى كه آن را بيهوده و رايگان نمىدهند بلكه بهايى دارد و نخستين بهايى كه تصوّر مىشود بنده بدان بهشت را بخرد همانا اخلاص است .
وقتى عمل خود به خود دشوار باشد ، پيداست كه اخلاص در عمل از آن نيز دشوارتر است ، زيرا اخلاص به معنى گسيختن نفسانى و اجتماعى و اقتصادى و سياسى و . . . و . . . از هر چيزى جز خدا براى پايدار بودن بر حقيقت توحيد است .
وقتى انسان براى آن نماز بخواند كه نماز به دو سود مىرساند و مقامش را در ميان مردم بالا مىبرد و به جسم او نيرو مىبخشد و نظاير اينها ، پس او در نتيجهء تأثيرگذارى تعدادى از عوامل و انگيزهها كه او را بدين سمت مىرانند نماز مىگزارد ، و چون اين عوامل از ميان بروند و عوامل و انگيزههايى ديگر پيدا شود ، مسير نماز نيز معكوس مىشود ، چنان كه / 228 اگر خود را در كشورى بيگانه بيابد كه مردمش نماز نمىگذارند ، يا نمازگزارى به سبب خواب آلودگى شديد يا سرما يا گرما براى او دشوار باشد ، بيگمان آن را ترك مىكند و چه بسا كه با آن بستيزد ، زيرا كسى كه براى خشنود ساختن مردم نماز مىگزارد ، به زودى وقتى خشنودى مردم را در نوشيدن شراب ببيند شراب هم خواهد نوشيد ، و از اين خاستگاه است كه اخلاص در عمل از خود عمل و مقدار آن مهمتر است .
امام على ( ع ) گويد :