بيرون آورد ، به آن دو گفت : «
هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لا يَبْلى
- آيا تو را به درخت جاودانى و ملكى زوال ناپذير راه بنمايم ؟ » . « 42 » بدين سان مىبينى كه عشق جاودان بودن را در درون ايشان برانگيخت و آنان را به نافرمانى واداشت و با فرزندان آدم نيز چنين مىكند ، زيرا به راستى از بزرگترين اسباب ارتكاب گناهان همانا عشق به جاودان بودن است .
از اين جاست كه امام على ( ع ) وقتى كسى از او پرسيد : آن حق كه شبيه باطل است كدام است ؟ گفت : مرگ ، زيرا علاقه به جاودانگى نمىگذارد انسان به مرگ ، يعنى آنچه هيچ جاندارى را از چنگ آن رهايى نيست ، اذعان كند ، / 181 و پروردگار سبحان ما گفته است : «
كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ
- همه كس مرگ را مىچشد » . « 43 » اين احساس فطرى ژرف نسبت به جاودانگى در اين دنيا تحقق نمىيابد ، پس با بقاى در آخرت به تحقق مىپيوندند ، و مرگ جز پلى و دنيا جز كشتگاهى نيست ، و در واقع آخرت است كه زندگى راستين در آن جا باشد .
امّا جهل بشر به قدرت خدا و پوشيده ماندن چيزهايى كه نمىبيند به سبب پردهاى كه ديدنيهايش بر آنها مىافكند و راه بردن از عالم شهود به غيب ، هم چنان به عنوان گردنهء اصلى فرا روى بشر باقى مىماند .
از اين رو مىبينيم كه آيات قرآن ما را يادآور نشانههاى قدرت خدا مىشود ، اين آسمانهايى كه ماهها و خورشيدهاى بىشمار دارد ، و اين افلاك كه فراخناى آنها را حدّ و مرزى نيست ، و به سبب فرمانبردارى و سرسپردگى به پروردگار خود سر مويى از مسير خويش منحرف نمىشود ، و اين زمينى كه شگفتيهايش تمام نمىشود ، و اين جانداران گوناگونى كه در هر يك از آنها آثار عظيم قدرت پروردگار با جبروت ما نمايانگر است ، آيا همه و همه دليل قدرت خدا نيست ؟
هامش
( 42 ) - طه / 120 .
( 43 ) - آل عمران / 185 .