تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 146

كرده و از سرانجام كارش پرهيز داده به او ستم كرده است ، يا بيمارى او همان آب آلوده‌اى است كه آن را نوشيده است ؟ [ 55 ] امّا بهشتيان كه به ملازمت باغ بهشت پيوستند و با اعمال خود در دنيا صاحب و وارث چنان نعمتى شدند از آنچه در جانب ديگر بر دوزخيان در آتش مىگذرد فارغ و آسوده‌اند و هيچ چيزى آنها را اندوهگين و پريشان نمىسازد . « إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فاكِهُونَ - بهشتيان آن روز به شادمانى مشغول باشند . » سرگرمى و مشغولى به خودى خود نعمت است زيرا به جسم نشاط مىبخشد و روان را شاداب مىكند ، ولى مشغولى به چيزى شادى آفرين بزرگترين نعمت و بهترين آسايش است . [ 56 ] آنان در بهشت به چيزى مشغولند ، و ساعتهاى بىپايان خود را چگونه مىگذرانند و چرا ملول و دلتنگ نمىشوند ؟ پيداست كه بزرگترين لذّتهاى جسمى و روحى سرگرمى و پرداختن به همسران پاكيزه است ، زيرا انسى است معنوى ، و آرامشى روحى و لذّت متمركزى جسمى . « هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ فِي ظِلالٍ عَلَى الْأَرائِكِ مُتَّكِؤُنَ - آنها و همسرانشان در سايه‌ها بر تختها تكيه زده‌اند . » آنها در سايه‌ها احساس آرامش مىكنند ، و بىهيچ رنجى بر تختها آسوده و تكيه داده‌اند زيرا هيچ كار رنج‌آورى آنان را به خود مشغول نمىدارد ، پس در كمال راحت و آسايش‌اند . از پيامبر خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - اين گفته ( در وصف بهشتيان ) مروى است كه : / 150 « مؤمن ساعتى با حورى بهشتى است ، و ساعتى با زنى آدميزاده ، و ساعتى بر تختها تكيه داده با خويش خلوت مىكند و مؤمنان به يكديگر مىنگرند » . « 28 »