در حديث منقول از امام صادق - عليه السّلام - آمده است كه گفت :
« بپرهيزيد از آنچه در پيش روى داريد از گناهان ، و آنچه به دنبال خود داريد از مجازات » . « 21 » «
لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
- شايد بر شما رحمت آرند . » پس اگر از عذاب با دورى جستن از نافرمانيها ترسيديد و پرهيز كرديد ، بيگمان اين پرهيز فرصت رحمت خدا را براى شما تأمين و فراهم مىكند .
[ 46 ] امّا آنها به سبب جهل خود نسبت به پروردگارشان از اين فرمان روى مىتابند و از آياتى كه با درنگ و تأمل بر آنها مىخوانى و همه از ضرورت تقوا و پرهيز سخن مىگويند ، سود نمىجويند .
«
وَ ما تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ
- و هيچ آيهاى از آيات پروردگارشان برايشان نازل نشود جز آن كه از آن اعراض كنند . » و آيا اين آيات به كسى كه از آنها روى بگرداند ، سودى مىرساند ؟
[ 47 ] سياق مطلب از روى گرداندن ايشان از آيات پرهيز و تقوا ، و بهانههايى كه در برابر كسى كه آنان را بدان فرمان مىدهد مىتراشند ، مثالهايى مىآورد . پس هنگامى كه به آنها فرمان مىدهند كه بر فقيران انفاق كنند ، مىبينى ادّعا مىكنند كه به راستى خدا - سبحانه و تعالى - برخى از مردم را توانگر و برخى را تهيدست ، بعضى را / 142 سرور و آقا و برخى را بنده آفريده است ، پس شايسته نيست براى از ميان بردن فاصلهء بين اين طبقات ، يا تحقق بخشيدن به برابرى ميان مردم كوشيد . بدين سان در هر عصرى اختصاص دادن خيرات را به خود توجيه مىكنند .
مستكبران ادّعا مىكنند كه عقب ماندگى كشورهاى مستضعف و عقب نگهداشته شده وضعيّتى است كه از سوى خدا بر آن بلاد فرض و واجب آمده و پيشرفت اقتصادى اينان تنها نتيجه همّت خود اينان است ، و طبقات توانگر و شادخوار ادّعا مىكنند كه توانگريشان حاصل كار و كوشش شخص آنهاست امّا فقر و بينوايى
هامش
( 21 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 389 .