المصنف عبدالرزاق 4 / 316 از كثير بن مره نقل مي‌كند : « خداوند در شب نيمه‌ى شعبان به بندگان نگاهى مي‌كند و اهل زمين را مي‌آمرزد ، مگر مشرك و يا كسى كه كينه‌ى ديگرى را [ به نا حق ] به دل دارد . » همان 4 / 317 از ابن عمر : « در پنج شب است كه دعا ردّ نمي‌شود ؛ شب جمعه ، شب اول رجب ، شب نيمه‌ى شعبان ، شب‌هاى عيد فطر و قربان . » مسند احمد 2 / 176 از عبد الله بن عمرو از رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) نقل مي‌كند : « خداى عزوجل شب نيمه‌ى شعبان بر آفريدگان نظر مي‌كند و بندگانش را مي‌آمرزد مگر دو نفر را ؛ كسى كه كينه دارد و كسى كه انسانى را كشته است . » ( 1 ) سنن ابن ماجه 1 / 444 و ترمذى 3 / 116 از عايشه نقل مي‌كنند : « شبى رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) بيرون رفتند ، و من هم در پى ايشان رفتم . ايشان را در بقيع يافتم كه سر به آسمان بالا گرفته بودند ، به من فرمودند : اى عايشه ! آيا بيم آن داشتى كه خدا و رسولش بر تو ستم كنند ؟ ! من گفتم : نه ، گمان كردم كه نزد برخى زنانتان رفته‌ايد ! ايشان فرمودند : خداوند تعالى در شب نيمه‌ى شعبان به پايين‌ترين آسمان فرود مي‌آيد ( 2 ) و بيش از موهاى گوسفندانِ [ قبيله‌ي ] كلب مي‌آمرزد . » امالى شجرى 2 / 107 از ابوبكر از آن حضرت : « خداى تبارك و تعالى در نيمه‌ى شعبان به آسمان دنيا فرود مي‌آيد و تمام افراد بشر را مي‌آمرزد ، مگر مشرك و انسانى كه در دل كينه دارد . » همان 2 / 101 از امام كاظم از پدرانش از رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) روايت مي‌كند : « خداوند تبارك و تعالى