بديهى است كه چون برخى از آنها جرأت ردّ حديث « إلّا باب علي عليه السلام » را نداشتند و از طرفى نتوانستند به گونه صحيحى - با فرض صحت حديث « خوخه » به دليل نقل در صحيحين - اين دو حديث را جمع كنند ، ناگزير در برابر آن سكوت كرده و آن را نقل نكردهاند .
عدّه ديگر پس از فرض اين كه هيچ وجه صحيحى براى جمع بين دو حديث وجود ندارد ، در حديث « إلّا باب علي عليه السلام » خدشه وارد كردهاند ؛ چرا كه با وجود اين حديث ، فضيلتى براى ابوبكر ثابت نمىشود .
رد سخنان برخى توسط برخى ديگر
با توجه به توضيحات گذشته ، روشن شد كه حديث اصلى همان حديث « إلّا باب علي عليه السلام » است ؛ از اين رو بزرگان و شارحان حديث ، نه تنها خدشه به اين حديث را رد نمودهاند ؛ بلكه به صراحت چنين كارى را تعصّبى قبيح و زشت دانستهاند . ابن حجر عسقلانى در كتاب فتح البارى در شرح صحيح بخارى مىنويسد :
« درباره بستن درِ خانههايى كه پيرامون مسجد بوده است ، احاديثى وارد شده كه ظاهرش با « حديث الباب » منافات دارد .