« سوگند به خدايى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد ! عهد و پيمانى است از پيامبر امّى به من ، كه : جز مؤمن مرا دوست نمىدارد و جز منافق مرا دشمن نمىشمارد » .
اين روايت ، با همين متن و نظير آن ، در منابع بسيارى از پيشوايان اهل سنّت از جمله : نَسايى ، تِرمذى ، ابن ماجه نقل شده است « 1 » .
همچنين احمد در المسند ، حاكم در المستدرك و متّقى هندى در كنز العمّال ، آن را نقل كردهاند « 2 » .
در مسند احمد و صحيح تِرمذى اين گونه آمده است :
امّ سلمه گويد كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله همواره مىفرمود :
« لا يحبّ عليّاً منافق ولا يبغضه مؤمن »
« منافق هرگز على را دوست نمىدارد و مؤمن ، هيچ گاه او را دشمن نمىشمارد » .
جالب توجّه اين كه از اين احاديث ، چنين استفاده مىشود كه :
دوست داشتن على عليه السلام با دوستى منافقان ، قابل جمع نيست ؛ لذا ، اگر كسى به امامت على عليه السلام و ولايت آن حضرت پس از
هامش
( 1 ) سنن ابن ماجه : 1 / 42 ، سنن نَسايى : 8 / 117 ، سنن ترمِذى : 5 / 299 .
( 2 ) مسند احمد : 1 / 84 ، 128 ، كنز العمّال : 13 / 120 شمارهء 36385 .