تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 86

درازى است . بدين گونه به خود دروغ مىگويد و خود را از حقيقت دور مىدارد و اينها جز آرزويى باطل هيچ نيست . « وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ - روزى كه قيامت برپا شود . » با تمام هول و هراسهايش و ناگهان در رسيدنش و ظهور آن به صورت يك واقعهء عظيم آسمانى و زمينى در اين روز : « يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ - مجرمان سوگند مىخورند . » آنان غالبا دستخوش گمانهاى خود هستند و هم چنان منتظر رسيدن آن مىپندارند : / 106 « ما لَبِثُوا غَيْرَ ساعَةٍ - كه جز ساعتى در گور نيارميده‌اند . » چنان كه گويى پس از انجام جرم فورا با كيفر آن مواجه شده‌اند . اگر به گذشت سريع زمان توجه كنيم و بدانيم كه اجل نزديك ماست چرا يقين نكنيم كه كيفر اعمال ما بسى نزديك است ؟ آن زمان درازى كه مىپنداريم ميان ما و كيفر اعمالمان فاصله است جز توهّمى بيش نيست . بنا بر اين نبايد فريفته شويم . مؤمنان در دعاى خود در برابر پروردگارشان مىگويند : « اگر از شتاب عقوبت مىترسيدم از آن اجتناب مىكردم » . و مىگويند : « بار خدايا بلاى من بزرگ است و بد حالى من بسيار و اعمال من اندك . غلها و زنجيرها مرا زمينگير كرده‌اند . آرزوى دراز سود مرا از من دريغ داشته . دنيا با فريبكاريهاى خود مرا فريب داده . نفس من نيز با جنايتش و سهل‌انگارى من اى سرور من مرا از راه برده است » ( از دعاى كميل ) . امام على ( ع ) مىگويد : « اى مردم ، من بيش از هر چيز مىترسم كه شما گرفتار دو چيز گرديد : پيروى هوا و هوس و آرزوى دراز . پيروى هوا و هوس شما را از حق رويگردان