كه مؤمن از هر چه به دستش بيايد شادمان نمىشود ، بلكه هر چه را در دست دارد عاريه مىپندارد كه به زودى از دستش خواهد رفت ، پس شايسته است كه از مالش انفاق كند و خويشاوندان فقير و نيازمندان را دستگيرى نمايد .
«
فَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ
- حق خويشاوند مسكين و در راه مانده را ادا كن . » ترتيبى كه در اين آيه آمده است در خور توجه است در روايات هم آمده است كه خويشاوندان در انفاق مقدم بر ديگران هستند .
در حديث از ابى عبد اللَّه الامام الحسين ( ع ) روايت شده كه :
/ 70 « از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه مىگفت : نخست مادرت و پدرت و خواهرت و برادرت سپس آنها كه به تو نزديكترند از ديگران . كسى كه خويشاوندى نيازمند دارد به ديگران صدقه دادنش را فايدهاى نباشد » . « 17 » در بعضى از احاديث در تفسير خويشاوندان در اين آيه آمده است كه مراد اهل بيت رسول اللَّه ( ص ) هستند .
در احتجاج طبرسى از على بن الحسين ( ع ) روايت شده كه خطاب به يكى از شاميان فرمود : آيا اين آيه را «
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
» را نخواندهاى ؟ آن مرد گفت : بلى ، خواندهام . حضرت فرمود : ما هستيم كه خدا فرمان داده كه حقشان را ادا كنيد . « 18 » در مجمع البيان از ابو سعيد خدرى آمده است كه اين آيه در حق فاطمه ( ع ) و باغ فدك آمده است . « 19 » «
ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
- اين بهتر است براى كسانى كه خشنودى خدا را مىجويند و ايشان رستگارانند . » در نظر اول چنان مىنمايد كه انفاق غرامت است و خسارت در حالى كه
هامش
( 17 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 147 .
( 18 ) - همان منبع ، ج 3 ، ص 155 .
( 19 ) - مجمع البيان ، ج 8 ، ص 306 .