بهتر است » . « 15 » / 67 «
وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ
- و چون به سبب كارهايى كه كردهاند رنجى به آنها رسد . . . » بديها و رنجها به بشر نمىرسد مگر به وسيلهء گناهان ايشان . بر آنهاست كه وضع فاسد خود را دگرگون سازند تا خدا نيز به گونهء ديگر به آنها نگاه كند . ولى آنها بعد از رنجى كه به آنها مىرسد نوميد مىشوند .
«
إِذا هُمْ يَقْنَطُونَ
- ناگهان ناميد گردند . » از واژه « ناگهان » در مىيابيم كه نوميدى به گونهاى ناگهانى بر آنها چيره مىشود و اين به سبب ضعف نفوس و تنگى افق ديد آنهاست . اين آيه ما را به چند حقيقت آشنا مىكند :
اولا : جهل به خدا قلب را گرفتار غرور و نوميدى مىكند در حالى كه اطمينان به خدا قلب را نيرومند مىسازد تا در برابر نعمتى كه به او داده شده سرمست و مغرور نشود و به سبب رنج و بدبختى مأيوس نگردد .
مؤمنان از پروردگارشان مىخواهند كه آنان را محتاج مردم سفله نكند حتى آنان را به نيازمندى به ديگران نيازمايد تا چنان پندارند كه ايشان روزى دهندگان به ايشان هستند . در دعاى مكارم الاخلاق آمده است :
« بار خدايا مرا وادار كن كه به هنگام ضرورت از تو خواهم هر چه خواهم .
و به هنگام فقر به درگاه تو تضرع كنم و مگذار كه من به هنگام اضطرار به ديگرى جز تو روى آورم » . « 16 » / 68 ثانيا : آيه از چهرهء تابناك جامعهاى كه بر اساس توحيد بنا شده باشد و از آلودگى شرك دورى گزيده نقاب بر مىگيرد : چگونه ؟ ! بسيارى از خصال رذيله از عدم اعتماد بنده در برابر خدا حاصل مىشود .
هامش
( 15 ) - يونس / 58 .
( 16 ) - امام على بن الحسين مفاتيح الجنان ، ص 601 .