تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 401

« او لشكر بيداء است كه از زير پايشان گرفتار شوند » . « 21 » اشاره است به روز ظهور قائم آل محمد ( ص ) كه خدا لشكر كفر را در منطقه‌اى ميان مكه و مدينه به نام بيداء نابود مىكند . / 501 [ 52 ] در لحظه‌اى كه عذاب نازل مىشود كفار حقيقت را خواهند ديد و در آن زمان جز ايمان راهى نيست . ولى بهتر بود كه آنان در آن روزهايى آزادى و اختيار داشتند و هر عملى را ثوابى و عقابى بود ايمان مىآوردند . « وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ - اينك به رسول ايمان آورديم . » اين به هنگامى است كه پيروزى مؤمنان يا عذاب خدا را به چشم ديده‌اند . ولى دريغا كه ايمان از آنان بس دور است . ايمان قله‌اى است بلند كه انسان جز به نيت صادق و عمل صالح و سعى و كوشش و جهاد به آن دست نخواهد يافت . « وَ أَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ - اما از آن جاى دور چسان به آن دست يابند . » ايمان يك كلمه نيست كه در لحظهء پايان زندگى آن را بر زبان آرند . بلكه همانند دست يافتن به چيزى است كه بس دور از دسترس باشد و دست يافتن به آن به اين سادگيها ميسر نگردد . ابو حمزه از امام محمد باقر روايت كند كه در تفسير اين آيه فرمود : « آنها هدايت را طلب مىكنند از جايى كه بدان دست نتوانند يافت در حالى كه پيش از اين در دسترسشان بود » . « 22 » [ 53 ] در دنيا وحى را انكار كردند و فرصت از دست دادند . / 502 « وَ قَدْ كَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ وَ يَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ - پيش از اين به او كافر شده بودند و به گمان خويش به او تهمت مىزدند . » سخن از روى بصيرت نمىگفتند و از واقعيت به دور بودند و بدون هدف