« او لشكر بيداء است كه از زير پايشان گرفتار شوند » . « 21 » اشاره است به روز ظهور قائم آل محمد ( ص ) كه خدا لشكر كفر را در منطقهاى ميان مكه و مدينه به نام بيداء نابود مىكند .
/ 501 [ 52 ] در لحظهاى كه عذاب نازل مىشود كفار حقيقت را خواهند ديد و در آن زمان جز ايمان راهى نيست . ولى بهتر بود كه آنان در آن روزهايى آزادى و اختيار داشتند و هر عملى را ثوابى و عقابى بود ايمان مىآوردند .
«
وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ
- اينك به رسول ايمان آورديم . » اين به هنگامى است كه پيروزى مؤمنان يا عذاب خدا را به چشم ديدهاند .
ولى دريغا كه ايمان از آنان بس دور است . ايمان قلهاى است بلند كه انسان جز به نيت صادق و عمل صالح و سعى و كوشش و جهاد به آن دست نخواهد يافت .
«
وَ أَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
- اما از آن جاى دور چسان به آن دست يابند . » ايمان يك كلمه نيست كه در لحظهء پايان زندگى آن را بر زبان آرند . بلكه همانند دست يافتن به چيزى است كه بس دور از دسترس باشد و دست يافتن به آن به اين سادگيها ميسر نگردد .
ابو حمزه از امام محمد باقر روايت كند كه در تفسير اين آيه فرمود :
« آنها هدايت را طلب مىكنند از جايى كه بدان دست نتوانند يافت در حالى كه پيش از اين در دسترسشان بود » . « 22 » [ 53 ] در دنيا وحى را انكار كردند و فرصت از دست دادند .
/ 502 «
وَ قَدْ كَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ وَ يَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
- پيش از اين به او كافر شده بودند و به گمان خويش به او تهمت مىزدند . » سخن از روى بصيرت نمىگفتند و از واقعيت به دور بودند و بدون هدف
هامش
( 21 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 343 .
( 22 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 345 .