علم پيشين خدا ، بر آزادى انسان در عمل ، تعلق گرفته است .
و چنين علمى ، مؤكد اختيار مىباشد زيرا علم خدا بر اين تعلق گرفته است كه انسان از روى اختيار فلان كار را صورت خواهد داد و چنين علمى ، علت تام براى انجام كار نيست ، بلكه ميان علم و دانش او ، و عمل انسان ، اراده و اختيار او متوسط است ( « 1 » ) .
هامش
( 1 ) . در اين مورد ما در كتاب سرنوشت از ديدگاه قرآن و سنت و عقل ، گسترده سخن گفتهايم .