سوم : كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد يا بچه مسلمان باشد كه خوب و بد را بفهمد و اگر كافر يا كسى كه اظهار دشمنى با اهلبيت پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) مىكند سگ را بفرستد ، شكار آن سگ حرام است .
چهارم : وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد و اگر عمداً نام خدا را نبرد : آن شكار حرام است ولى اگر از روى فراموشى باشد اشكال ندارد . و اگر وقت فرستادن سگ نام خدا را عمداً نبرد و پيش از آنكه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد بنابر احتياط واجب بايد از آن شكار اجتناب نمايند .
پنجم : شكار به واسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر سگ ، شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .
ششم : كسى كه سگ را فرستاده ؛ وقتى برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد و چنانچه وقتى برسد كه به اندازه سر بريدن وقت باشد مثلًا حيوان چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين بزند ، چنانچه سر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست .
( مسأله 2262 ) كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد ، چنانچه به طور معمول و با شتاب مثلا كارد را بيرون آورد و وقت سر بريدن بگذرد و آن حيوان بميرد حلال است ؛ ولى اگر مثلًا به واسطه زياد تنگ بودن غلاف يا چسبندگى آن بيرون آوردن كارد طول بكشد و وقت بگذرد از خوردن آن خودددارى كند و نيز اگر چيزى همراه او نباشد كه با آن ، سر حيوان را ببرد و حيوان بميرد ، از خوردن آن نيز خوددارى كند .
صيد ماهى
( مسأله 2263 ) اگر ماهى فلسدار را زنده از آب بگيرند و بيرون آب جان دهد ، پاك و خوردن آن حلال است . و چنانچه در آب بميرد پاك است ولى خوردن آن حرام مىباشد و ماهى بىفلس را اگرچه زنده از آب بگيرند و بيرون آب جان دهد حرام است .