عيب هائى كه به واسطه آنها مىشود عقد را به هم زد
( مسأله 2027 ) اگر مرد بعد از عقد بفهمد كه زن يكى از اين هفت عيب را دارد مىتواند عقد را به هم بزند :
اول : ديوانگى .
دوم : مرض خوره .
سوم : مرض برص .
چهارم : كورى .
پنجم : شَلْ بودن . به طورى كه معلوم باشد .
ششم : آن كه افضا شده ، يعنى راه بول و حيض او يكى شده باشد . ولى اگر راه حيض و غائط او يكى شده باشد ، به هم زدن عقد اشكال دارد و بايد احتياط شود .
هفتم : آن كه گوشت ، يا استخوانى يا غدّهاى در فرج او باشد كه مانع نزديكى شود .
( مسأله 2028 ) اگر زن بعد از عقد بفهمد كه شوهر او ديوانه است ، يا آلت مردى ندارد ، يا عنّين است و نمىتواند نزديكى نمايد ، يا تخمهاى او را كشيدهاند ؛ مىتواند عقد را به هم بزند .
( مسأله 2029 ) اگر مرد يا زن ، به واسطه يكى از عيب هائى كه در دو مسأله پيش گفته شد عقد را به هم بزند ، بايد بدون طلاق از هم جدا شوند .
( مسأله 2030 ) اگر به واسطه آن كه مرد عنّين است و نمىتواند نزديكى كند ؛ زن عقد را به هم بزند ، شوهر بايد نصف مهر را بدهد . ولى اگر به واسطه يكى از عيبهاى ديگرى كه گفته شد مرد ، يا زن عقد را به هم بزند ، چنانچه مرد با زن نزديكى نكرده باشد ، چيزى بر او نيست و اگر نزديكى كرده ، بايد تمام مهر را بدهد .
از آنجا كه مسائل مربوط « فسخ عقد » از جانب مرد و يا زن ، شرايط خاصى دارد ، لازم است هر نوع فسخ زير نظر حاكم شرع صورت پذيرد .