استحاضه مىباشد و احتياط مستحب آن است كسى كه عادت دارد از روز بعد از عادت و كسى كه عادت ندارد بعد از روز دهم تا روز هيجدهم زايمان ، كارهاى استحاضه را بجا آورد و كارهايى را كه بر نفساء حرام است ترك كند .
( مسأله 447 ) زنى كه عادت حيضش كمتر از ده روز است ، اگر بيشتر از روزهاى عادتش خون نفاس ببيند ، بايد به اندازه روزهاى عادت خود نفاس قرار دهد و بعد از آن تا روز دهم عبادت را ترك نمايد . پس اگر از ده روز بگذرد ، به اندازه روزهاى عادتش ، نفاس و بقيه استحاضه است و اگر عبادت را ترك كرده بايد قضا كند .
( مسأله 448 ) اگر پس از وضع حمل ، يك ماه يا بيشتر ، خون ببيند ، اگر در حيض عادت دارد ، به مقدار روزهاى عادتش نفاس قرار دهد ، پس از آن تا ده روز حكم استحاضه را دارد و اگر پس از گذشتن ده روز ، ايام عادت او فرا رسد ، مطابق احكام حائض عمل كند خواه نشانههاى حيض داشته باشد يا نه و اگر همزمان با ايام عادت نباشد حكم استحاضه را دارد ، مگر اينكه نشانههاى حيض در آن باشد .
( مسأله 449 ) زنى كه در حيض عادت ندارد ، اگر بعد از زايمان تا يك ماه يا بيشتر از يك ماه خون ببيند ، ده روز اول آن نفاس و ده روز دوم آن استحاضه است . و خونى كه بعد از آن مىبيند ، اگر نشانه حيض را داشته باشد حيض و گرنه آن هم استحاضه مىباشد .
غسل مسّ ميّت
( مسأله 450 ) اگر كسى بدن انسان مردهاى را كه سرد شده و غسلش ندادهاند مسّ كند يعنى جايى از بدن خود را به آن برساند بايد غسل مسّ ميّت نمايد ، چه در خواب مس كند چه در بيدارى ، با اختيار مس كند يا بىاختيار ، حتّى اگر ناخن و استخوان او به ناخن و استخوان ميّت برسد بايد غسل كند ، ولى اگر حيوان مردهاى را مس كند غسل بر او واجب نيست .
( مسأله 451 ) اگر موى خود را به بدن ميّت برساند يا بدن خود را به موى ميّت يا موى خود را به موى ميّت برساند ، اگر مو به قدرى باشد كه تابع بدن محسوب شود ، احتياط واجب آن است كه غسل كند .