مىكنم آنچه كه در مورد زيارت پيامبر عظيم الشأن صلى الله عليه و آله وارد شده ؛ زيرا كه آن جناب در فضل و شرف بر ساير ذوات مقدسه تقدم دارد و اميد دارم كه خداوند مرا در اين امر موفق گرداند و حاجات كسانى كه به اين ادعيه پناه مىآورند ، برآورده فرمايد و مشكلات آنها را به لطف خود آسان گرداند . همانا فضل او تنها پناه و ملجأ براى همگان است و هيچ اميدى جز به لطف او نمىباشد ، اوست كه شنونده و جوابدهنده است .
مرحوم ابن مشهدى رحمه الله در دو موضع از كتاب « مزار » زيارت عاشورا را نقل نموده است .
موضع اول : مرحوم ابن مشهدى رحمه الله ذكر نموده زيارت عاشورا را در زيارات حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و آن زيارت پنجم و ششم كتاب « مزار كبير » مىباشد . و در اين مقطع از كتاب به زيارت عاشورا اشاره كرده و در ذيل زيارتى كه صنوان از شيخ طوسى رحمه الله با كلمه « يا اللَّه يا اللَّه . . . » روايت شروع كرده كه در نزد عرف به « دعاى صفوان » معروف مىباشد و در بين عوام مؤمنين اين دعا را « دعاى علقمه » مىگويند ، اكنون عين عبارت مرحوم مشهدى رحمه الله را نقل مىكنيم :
« زيارت ديگرى كه براى اميرالمؤمنين و امام حسين بن على عليه السلام روايت شده است :
روايت نمود محمد ابن خالد طيالسى از سيف ابن عميرة و سيف بن عميرة مىگويد : بيرون رفتم با صفوان بن مهران جمال و جمع ديگرى از اصحاب به سوى نجف بعد از آنكه حضرت صادق عليه السلام وارد
زيارت عاشورا فراتر از شبهه (فارسى) — صفحة 379
مساهمون: الميرزا جواد التبريزي
ص٣٧٩