سلام ، و جهد كند در نفرين كردن بر قاتل آن حضرت ، و بعد از آن ، دو ركعت نماز به جا آورد ؛ و انجام دهد اين كار را در اول روز ، پيش از ظهر ، پس ندبه ، نوحه و گريه كند بر حسين ، و امر كند هركه را در خانهء او است و - اگر از او تقيه نكند - به گريه كردن بر آن حضرت ، و در خانهء خود مصيبتى بر پا دارد به اظهار جزع بر آن حضرت ، و ملاقات كند بعضى از ايشان بعضى را ، در خانههاى خود به گريه كردن ، و تعزيه گويند بعضى از ايشان بعضى را ، به مصيبت آن حضرت ؛ پس من ضامنم بر خدا ، كه هرگاه اين كارها را انجام دهند ، جميع آن ثوابها را به ايشان عطا فرمايد .
مالك گفت : تو ضامن و كفيلى از براى ايشان به اين ثواب ؟ فرمود :
بلى !
پرسيد : چگونه يكديگر را تعزيه بگويند ؟
فرمود ، مىگويند :
« عَظَّمَ اللَّهُ أُجُورَنا بِمُصابِنا بِالْحُسَيْنِ عليه السلام ، وَجَعَلَنا وَإيَّاكُمْ مِنَ الطّالِبِينَ بِثَأْرِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الْامامِ الْمَهْدِيِّ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عليهم السلام » « 1 » .
و اگر توانى در آن روز از براى هيچ كارى از خانه بيرون مرو ، كه آن روز ، روز نحسى است و حاجت هيچ مؤمنى در آن روز برآورده نمىشود ؛ و اگر برآورده شود ، از براى او مبارك نيست ، و در آن خير و رشدى نخواهد ديد .
هامش
( 1 ) - مصباح المتهجد ، ص 536 ، چاپ بيروت .