احكام هبه
هبه عبارت از بخشيدن و تمليك كردن چيزى به صورت رايگان است ، البتّه نه به عنوان صدقه ، كه احتياج به قصد قربت داشته باشد .
( مسأله 1428 ) در عقد هبه ، هر لفظ يا عملى كه بين هبه كننده و هبه گيرنده ، و يا از سوى وكيل يا ولى آنها واقع شود كه مضمون هبه و بخشش را برساند كافى است .
( مسأله 1429 ) هبه كننده و هبه گيرنده بايد بالغ و عاقل باشند ، و يا ولىّ آنها به جاى آنها متصدّى اين كار بشوند . و بايد هبه كننده محجور ( سفيه يا ورشكست ) نباشد .
( مسأله 1430 ) در صحّت هبه شرط است كه هبه گيرنده آن را با اذن هبه كننده قبض كند ، اگرچه مدّت مديدى پس از اجراى عقد باشد . پس اگر هبه كننده پيش از قبض بميرد ، هبه باطل مىشود ، و عين هبه شده جزءِ تركه قرار مىگيرد .
( مسأله 1431 ) هبه بايد عين باشد و هبه كردن منافع صحيح نيست .
( مسأله 1432 ) اگر كسى سهم مشاع خودش را هبه كند مانعى ندارد و قبض كردن آن با قبض همه آن عين تحقق مىپذيرد .
( مسأله 1433 ) اگر شخصى از كسى طلب دارد ، مىتواند آن را به شخص ديگرى هبه كند ، و قبض كردن آن با گرفتن آن تحقق مىيابد .
( مسأله 1434 ) هنگامى كه قرار داد هبه بسته شد و هبه گيرنده آن را قبض نمود ، اين عمل الزامى نمىشود ، بلكه هبه كننده هر وقت بخواهد مىتواند آن را