احكام روزه قضا
( مسأله 813 ) روزههايى كه در كودكى و جنون ، وبيهوشى و كفر از انسان فوت شده قضا ندارد ، ولى روزههايى كه به سبب بيمارى ، حيض ، نفاس ، مستى ، خواب و غير آنها فوت شده را بايد قضا كند .
( مسأله 814 ) روزههايى كه از مرتدّ در ايام ارتداد فوت شده ، بنابر احتياط واجب بايد قضا شود .
( مسأله 815 ) روزههايى كه يك فرد سنّى در ايّام تسنّن با قصد قربت گرفته ، پس از شيعه شدن قضا ندارد ، ولى روزههايى كه از او فوت شده ، بايد آنها را قضا كند .
( مسأله 816 ) كسى كه در ماه رمضان به سبب عذر شرعى اضطرارى ، همانند بيمارى ، حيض ، نفاس و مسافرت اضطرارى روزهاش را خورده و عذرش تا ماه رمضان آينده باقى مانده و قدرت بر قضاى آن پيدا نكرده ، قضا از او ساقط است و بهجاى آن بايد فديه ( يك مُدّ طعام براى هر روز به فقير ) بدهد .
( مسأله 817 ) زن حاملهاى كه زايمانش نزديك بوده و زن شير دهى كه شيرش كم مىشد و روزه گرفتن براى آنها ضرر نداشت ولى مشقّت داشت ، اگر تا رمضان آينده عذرشان باقى باشد و نتوانند قضاى آن را بگيرند ، بايد كفّاره تأخير بدهند و بنابر احتياط واجب در سالهاى بعدى روزههايشان را قضا كنند .
( مسأله 818 ) كسى كه قضاى روزه رمضان بر عهدهاش هست و قدرت بر قضا دارد ، بايد در اثناى سال نسبت به قضاى آنها اقدام كند و اگر سستى كند ، تا رمضان بعدى برسد ، قضاى آنها بر گردنش مىماند و بايد كفّاره تأخير نيز بپردازد .
( مسأله 819 ) كسى كه چندين سال بدون عذر روزه نگرفته ، بايد همه آنها را قضا كند و كفّاره بدهد و براى تأخير در قضا كفّاره تأخير نيز بپردازد .
( مسأله 820 ) كسى كه روزه قضاى رمضان گرفته در صورتى كه وقت براى