بعضى از نصوص آشكارا به اين مطلب اشاره شده است .
پس پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - براى امت خود شفاعت مىكند ، و امامان - عليهم السلام - به شفاعت كردن از شيعيان خود مىپردازند ، و بعضى از مؤمنان به شفاعت كردن از بعضى ديگر برمىخيزند .
در حديثى از أبان بن تغلب آمده است كه گفت : از ابو عبد اللَّه - عليه السلام - شنيدم كه مىگفت :
« مؤمن در روز قيامت از اهل خانهء خود شفاعت مىكند و چون نوبت به خدمتگزار خانهاش مىرسد ، انگشت سبّابهء خود را بلند مىكند و مىگويد :
پروردگارا ! اين خادمك من است كه مرا از سرما و گرما محفوظ مىداشت ، و آن گاه به شفاعت از وى اقدام مىكند » . « 23 » [ 102 ] سپس حسرت و ندامت پيوندهاى دلهاشان را قطع مىكند كه ، با آنها ، اگر فرصتى ديگر در اختيار داشتند مؤمن مىشدند .
«
فَلَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً
- اگر فرصت بازگشت به دنيا مىداشتيم . » به آن بازگشتيم .
«
فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
- و از ايمان آورندگان مىبوديم . » [ 103 ] «
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
- هر آينه در اين آيتى است ، و بيشتر آنان مؤمن نبودهاند . » در صورتى كه آيات فراوان در برابرشان وجود داشت .
/ 77 [ 104 ] «
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
- و پروردگارت توانا و مهربان است . » و اين حقيقتى است كه از همهء اين داستانهايى كه پروردگارمان براى ما در سورة الشعراء آورده بر ما الهام مىشود . هدايت است و نور . پروردگار صاحب قدرت و عزيز تو با نيرو كافران را مورد مؤاخذه قرار مىدهد ، و او رحيم و مهربان
هامش
( 23 ) - بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 61 .