بسيار كسان از فقر حذر مىكنند ، به درجه‌اى كه اين ترس آنان را از انفاق و خرج كردن مال حتى براى شخص خودشان بازمىدارد ، و گاه آنان را به سر حد بخل مىرساند ، و سبب آن در ديد عادّى محض آنان وجود دارد ، و در غافل بودنشان از انديشهء عمل و جزا و نيت ، چه خداوند متعال روزى هر كس را به اندازهء نيت و اطمينان او به خدا سبحانه و تعالى نصيب او مىسازد ، و اين دعوت براى اسراف نيست بلكه دعوت براى انفاق كردن در راه خدا است ، تا ترس از فقر حاجزى براى تو نشود و تو را از رسيدن به حقيقت باز ندارد ، پس بر ما لازم است كه به حكمت و تدبير خدا ايمان آوريم و بدانيم كه خداوند تبارك و تعالى پاداش بندگان نيكوكار خويش را ضايع نمىكند . [ 61 ] « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ - و اگر از ايشان بپرسى كه چه كس آسمانها و زمين را آفريد ، و خورشيد و ماه را مسخّر ( آدمى ) ساخت ، خواهند گفت : خدا ، پس چرا به دروغگويى رانده مىشوند ؟ »