« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - به نام خداى بخشنده و مهربان . » اين بسم اللَّه اشاره به چيزهايى دارد كه اين سوره حامل آنها است ، از عبور كردن از سدّ و عقبه و راهبند ذات ، و ترك دنيا و زينت آن ، و اين همه صورت اتمام پيدا نمىكند مگر با توكل بر خدا ، و آباد شدن قلب به ايمان ، و در نتيجه با نام او سبحانه و تعالى . [ 1 - 2 ] « الم * أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ - الم * آيا مردمان چنان مىپندارند كه ما آنان را به حال خود رها مىكنيم كه بگويند به خدا ايمان آورديم در حالى كه در معرض ايمان قرار نگرفته‌اند ؟ . » بعضى از پيروان فرستادگان خدا را از مؤمنان مخلص در ديگهاى پر از روغن زيتون مىانداختند ، و زير آن ديگها را آتش مىافروختند ، و بدن بعضى را با اره به دو نيمه تقسيم مىكردند ، يا مىكشتند و يا به دار مىآويختند ، و آنان از دين حق خود بازنمىگشتند و با تحمل اين مرگ سخت ايمان خود را نشان مىدادند ، و خداوند متعال ايمان ايشان را در لوح ثبت مىكرد ، و به آنان گفته مىشد كه همراه با روندگان به بهشت به آن درآيند ، و اين سنت در هر زمان و مكان جريان دارد ، هر