أَغْوَيْناهُمْ كَما غَوَيْنا [ 62 ] در روز قيامت خدا معبودها و خدايان باطل را با كسانى كه به پرستش آنها مىپرداختند جمع مىكند ، و سپس فصلهاى محاكمه‌اى كه در ملأ عام صورت مىگيرد آغاز مىشود ، و اين امر از كلمهء « يُنادِيهِمْ - آنان را مىخواند » بر ذهن ما مىگذرد . « وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ - و آن روز كه ( خدا ) ايشان را مىخواند و سپس مىگويد : شركايى كه براى من مىپنداشتيد كجايند ؟ » تعبير قرآنى در كمال بلاغت است ، كه آنان را به نام شريكان مىخواند و از ايشان مىپرسد كه آن شركا اكنون در كجا هستند تا چنان شود كه و جدان ايشان پيش از زبانشان به پاسخ دادن بپردازد ، بلكه براى آن است كه پيش از غوطه‌ور شدن در عذاب آن روز ، از طريق نقل آن گرفتار عذاب وجدانى شوند ، در صورتى كه در آن روز پشيمانى را هيچ حاصلى نيست .