تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 181

متعال « فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ - پس بر خدا توكل كن » بهره‌مند شود ، و سليمان ( ع ) داراى ملك و قدرت بود و رعاياى وى از او فرمانبردارى مىكردند ، و در ارتش او كسانى بودند كه تختى همچون تخت بلقيس را جابه‌جا كنند و آن را از سرزمين دورى همچون سبأ - در يك طرفة العين - به نزد او آورند ، ولى اساس حقيقى و واقعى ملك و پادشاهى وى همهء اينها نبود ، بلكه نيروى حقيقى كه بر آن تكيه داشت امداد / 194 غيبى بود كه از جانب خدا مىرسيد ، و خداوند متعال گفته است : « وَ إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللَّهُ هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ - و اگر بخواهند با تو نيرنگ كنند ، خدا براى تو بسنده است و او كسى است كه با يارى خود تو را تأييد كرد و با مؤمنان » ، « 14 » و چنان كه در اين آيه ملاحظه مىشود ، خداوند نصرت و يارى خويش را بر مدد و معاونت مؤمنان مقدم داشته است ، بدان سبب كه اولى مهمتر است . ما هر گاه به كارى آغاز مىكنيم ، از نام خداوند رحمان و رحيم مدد مىجوييم ، و سليمان نيز به نوبهء خود از قدرت و نيروى خدا - در آن هنگام كه براى بلقيس نامه روانه كرد - طلب يارى كرد ، و خدا گفت : « إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - اين نامه از سليمان است و به نام خداوند بخشايندهء مهربان آغاز شده است » ، و نيز نوح را مىبينيم كه به يارانش چنين خطاب مىكند : « ارْكَبُوا فِيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها - بر آن ( كشتى ) سوار شويد كه روان شدن و لنگر انداختن آن به نام خدا است » ، « 15 » زيرا كه هر چيز به نام خدا صورت اتمام پيدا مىكند ، و اگر نام خدا نبود ، آصف بن برخيا نمىتوانست عرش بلقيس را در يك لحظه از يمن به سرزمين فلسطين انتقال دهد . « فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ - پس چون آن ( تخت ) را قرار گرفتهء در نزد خود ديد ، گفت كه : اين از فضل