4 - مورد نذر و قسم بايد رجحان شرعى داشته باشد . يعنىامرى واجب و مستحب و كار سودمندى باشداما نذر و قسم به كار حرام و مكروه ياكار زيان آور و امثال آن ، تعلق نمى گيرد . پسهركس قسم خورد كه شراببنوشد يا سيگار بكشد ، يا نماز نخواند يا يك كاربيهوده انجام دهد ، قسمشواقع نميشود .
5 - كسى كه قسم ميخورديا نذر مىكند بايد شخصى داراى اختيار بوده ومفهوم كلامش را قصد كند . پس اگر ظالم وستمگرى ، انسان را به قسموا دارد يا در حال مستىو بيارادگى ، سوگند ياد كند ، قسميا نذرشاثرندارد .
مسئله 110 : هرگاه شرايط صحت قسم و نذر ، بوجود آمدو صاحب قسم و نذر از روى علم و عمد ، آن را شكست و عمل نكرد معصيت كرده و واجباست توبه كند و كفاره بپردازد . كفارهده مسكينرا طعام دادن است يا سير كردن شكم آنان ياپرداختن حدود ( 870 ) گرم طعام ( كهبه احتياط واجببايدگندميا آرد يا خرماباشد ) ياپوشاندن آنان با خريدلباس كافى است . و هركس قدرت اطعام ودادنلباسرا نداشته باشد سه روز ، پشت سرهمروزهميگيرد .
مسئله 111 : اگر كسى به دروغ به وقوع امرىدر گذشته قسم بخورد گناه كرده استو بايد توبهكنداماكفاره ندارد .
قسم راست خوردن كراهتدارد و لازم است انسان از سوگندهاىبيهوده كه در بعضىمحيطها ، شايع است دورى گزيند .
درس هاى آموزشى در احكام فقهى (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٤٢