« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، خود و خانوادهء خويش از آتشى كه . . . نگهداريد » .
( مسألهء 3163 ) شايسته است متصدّى تربيت كودك با كمال نرمش ، بزرگوارى ، اخلاق شايسته ، رفتار نيكو ، معاشرت و ملاطفت با او رفتار كند ، تا كاملًا محبّت و مودّت او را به خودش جذب كند تا گفتارش در او مؤثّر باشد ، و رفتارش براى او درس باشد . چنان كه خداوند متعال ميفرمايد : [ ادْعُ إِلِى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ] « 1 » :
« با حكمت و اندرز نيكو به سوى پروردگارت فراخوان » .
رسول اكرم ( صلى الله عليه وآله ) در اين رابطه بيانات شيوائى دارند ، كه از آن جمله است :
1 ) نرمش در هر كجا قرار بگيرد بر زيبائى آن ميافزايد و از هر كجا برداشته شود آن را زشت نمايد .
2 ) خداى رحمت كند پدر و مادرى را كه - با اخلاق نيكو - بر نيكو شدن فرزندانشان يارى نمايند .
( مسألهء 3164 ) ولى ميتواند فرزندش را در مقام تربيت ، به مقدارى كه صلاح ميداند تأديب كند ، ولى هرگز نبايد زياده روى كند و نبايد براى انتقام جويى به چنين كارى اقدام كند ، بلكه صرفاً براى تربيت ، آن هم حساب شده ، تدريجى و عاقلانه باشد ، كه كودك ضعيف است و آسيب پذير .
( مسألهء 3165 ) پدر در مقام تربيت كودك نبايد مشكلات خارجى و ناراحتيهاى شخصى خودش را دخالت بدهد ، بلكه بايد فقط مصلحت كودك را از نظر تربيت در نظر بگيرد .
هامش
( 1 ) سورهء نحل ( 16 ) ، آيه 125 .